Wie veel voelt, heeft iemand nodig die zegt: ik blijf.

"Jij bent de op een na grootste jankerd van de klas."

Van een verlegen en sfeergevoelig kind dat moeite had met de psychische en fysieke aanvallen in de klas en op het schoolplein, naar een seismograaf die iedere stemmingswisseling haarfijn registreert. Ik voelde alles. De spanning in een ruimte, thuis en op school. De afkeuring in een blik. Het collectieve zuchten van een klas.

Daar, op ± achtjarige leeftijd, in dat klaslokaal, nam ik een besluit dat ik me pas veel later realiseerde. Mijn tranen waren niet welkom. Mijn gevoeligheid was lastig.  Als voelen me kwetsbaar maakte, dan zou ik wel sterk worden. Mondig. Onafhankelijk. Grootser dan mijn verlegenheid.

En zo stapte mijn ascendant in Leeuw naar voren. Als beschermlaag.

Mijn Zon in Vissen bleef voelen. Dat stopte niet. Dat kán niet stoppen. Maar mijn manier van ermee omgaan veranderde. Waar mijn Maan in Kreeft zich terugtrok, leerde mijn Leeuw-ascendant rechtop staan. Dus werd ik leuk. Gezellig. Gevat. Snel met woorden. Groot in mijn aanwezigheid. Creatief en theatraal.

Niet omdat ik dat niet was. Maar omdat dát wél werd gewaardeerd.

Ondertussen voelde mijn Zon in Vissen nog steeds alles. Mijn Maan in Kreeft trok zich terug wanneer het onveilig werd. Alleen liet ik het minder zien. Of liever gezegd: ik probeerde het minder te laten zien.

Het kostte heel veel energie om de zonnige, grappige en krachtige Françoise te blijven spelen, terwijl het vanbinnen heel vaak zo anders voelde.

En toen gebeurde er van alles in mijn leven (waar je meer over kunt lezen in voorgaande blogs). Nu lukt het niet meer. Ik kan mijn gevoelens en emoties niet meer doseren, verbergen of compenseren. Naast mijn Ascendant in Leeuw krijgen mijn Maan in Kreeft en Zon in Vissen weer ruimte. Ik huil vaker en sneller en kan niet meer tegen oppervlakkigheid.

Dat is soms best heel lastig want ik wil niet steeds overspoeld worden, of steeds het gevoel hebben dat ik fout ben omdat ik veel en diep voel. Ik wil niet steeds moeten uitleggen waarom ik wat voel of hoe het komt dat ik zo diep voel.

Ik heb al zoveel tranen gelaten en even zoveel keer 'sorry' gezegd.

Misschien geldt het voor iedereen want we hebben allemaal emotionele verbinding nodig. Iemand die zegt; ik zie je. Ik hoor je. Ik blijf.  Maar wie veel voelt, merkt het des te sterker wanneer iemand niet blijft.

Opmerkingen als 'stel je niet aan', 'streep eronder!' of ' daar kan ik niets mee' zijn dan ook pijnlijke reacties die de verbinding per direct verbreken.