Gisteren sprak ik met mijn studiemaatje over een terugkerend onderwerp voor ons allebei. Het ging over iets waar we tegenaan lopen: posten over astrologie op LinkedIn.
Er is altijd die aarzeling, dat kleine stemmetje dat zegt: is dit nu wel verstandig? Straks vinden mensen er iets van.
En ja, mensen vinden overal iets van, dus dat gebeurt.
In mijn omgeving is de term "zweefteef" al meerdere keren gevallen. Er wordt gelachen, een wenkbrauw wordt opgetrokken. Of er komt zo'n vraag, half serieus, half spottend:
“Geloof jij daarin?”
“Je weet toch dat dat onzin is?”
En ergens raakt dat. Niet omdat ik meteen ga twijfelen aan wat ik doe.
Maar omdat ik voel hoe snel iets wordt weggezet. Hoe snel ík word weggezet.
Zonder nieuwsgierigheid. Zonder onderzoek. Gewoon… hup, een hokje.
Er zit iets ongemakkelijks in het hardop zeggen dat je astrologie studeert. Alsof je jezelf eerst moet verantwoorden. Alsof je moet bewijzen dat je niet de weg bent kwijtgeraakt en nog steeds logisch kunt nadenken.
En ik merk het ook in mezelf. Astrologie houdt me bezig, ik studeer het, vind het enorm intrigerend en wil erover delen. Maar als het om LinkedIn gaat, denk ik soms: laat maar, ik post het niet.
Scheelt weer gedoe waar ik geen zin in heb.
Maar hier wringt het voor mij.
Want voor mij gaat astrologie niet over “geloven” of voorspellingen of over alles klakkeloos aannemen. Voor mij is het een spiegel, een manier om te kijken naar mezelf.
Net zoals psychologie dat is. Alleen met een andere taal.
En die spiegel…die is niet altijd comfortabel.
Hij laat zien waar ik mezelf saboteer, te fel reageer of me terugtrek. Waar mijn valkuilen zitten én mijn kwaliteiten. Waar ik geraakt word zonder dat ik het meteen doorheb.
Maar juist dát maakt het waardevol.
Want hoe beter ik mezelf begrijp, hoe meer ruimte er komt voor nuance.
Voor keuze en voor… compassie.
Voor mij is astrologie een ingang. Een manier om mezelf beter te leren kennen.
Om inzichten te krijgen en milder te worden, voor mezelf en voor jou.
Om verantwoordelijkheid te nemen voor wat van mij is.
En eerlijk?
Dat voelt een stuk minder zweverig dan alles buiten mezelf blijven leggen. En als je dat doortrekt, dan wordt het ineens groter dan alleen “ik en mijn interesse in astrologie”.
We leven in een tijd waarin mensen lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan.
Waarin meningen verharden.
Waarin we sneller reageren dan dat we (willen) begrijpen.
Misschien is dat wel het echte probleem.
Gebrek aan zelfkennis, aan het vermogen om naar binnen te kijken voordat we naar buiten schieten.
En ja, soms vind ik het nog steeds spannend om dit te delen.
Omdat ik weet dat niet iedereen het zal begrijpen.
Of serieus zal nemen.
Maar elke keer dat ik het inslik, maak ik ook een stukje van mezelf kleiner.
En daar ben ik wel een beetje klaar mee.
Je hoeft er niet in te geloven. Echt niet.
Maar misschien…is het de moeite waard om nieuwsgierig te blijven naar alles wat jou iets over jezelf kan leren.
Welke vorm dat ook heeft.
Françoise
Reactie plaatsen
Reacties