Er is nogal wat te doen over de oudste zoon van een zeer bekend Engels stel. Ik denk dat het niet nodig is om hier namen te noemen, maar voor de leesbaarheid noem ik deze jongen BB.
BB heeft ogenschijnlijk redelijk onverwachts, ondanks wat kleine geruchtjes, het contact met in ieder geval beide ouders verbroken. Social media gaan er lekker op, zal ik maar zeggen, en zoals tegenwoordig alles gepolariseerd lijkt te zijn en mensen hun uitgesproken mening ongefilterd, vaak zonder enige kennis van zaken, moeten ventileren, gebeurt dat ook in het geval van BB en zijn ouders. Vaak ook nog in slecht Nederlands, wat bij mij een extra irritatie oproept. “Eens een juf, altijd een juf.”
Uit verschillende buitenlandse onderzoeken blijkt dat ongeveer 1 op de 4 volwassenen ooit afstand heeft genomen van een familielid, en er zijn onderzoeken waarbij dat percentage soms wel 30% is.
Zelf heb ik ook afstand genomen van een ouder. En misschien is dat wel de reden dat de commentaren van mensen mij raken. Opmerkingen als:
– Het is wel je vader/moeder
– Hij/zij heeft altijd alles voor je gedaan
– Je hebt maar één vader/moeder
– Hij/zij bedoelt het niet zo
– Het was een pijnlijke tijd voor hem/haar toen hij/zij die dingen zei of deed
Ik heb ze ook allemaal gehoord.
Ik kan je vertellen dat het contact verbreken met de persoon van wie je altijd hebt gehouden het moeilijkste is wat ik ooit heb gedaan.
Ik hoor je denken: “Hoe kun je onvoorwaardelijk van iemand houden en toch absoluut geen contact meer willen? Waarom heb jij dan toch het contact verbroken?”
Kort antwoord:
Omdat de mensen van wie jij onvoorwaardelijk houdt, jou ook heel erg veel pijn kunnen doen.
Liefde van kinderen naar hun ouders is onvoorwaardelijk. Andersom is de liefde van ouders naar hun kinderen niet altijd onvoorwaardelijk. Volgens de hechtingstheorie is een kind biologisch geprogrammeerd om zich te hechten aan de ouder, ongeacht hoe die ouder zich gedraagt. Het kind zal zich op verschillende manieren gaan aanpassen omdat het blijft zoeken naar verbinding. Zelfs bij verwaarlozing, afwijzing of (emotionele) mishandeling, en wanneer ouders niet (altijd) veilig, beschikbaar of liefdevol zijn.
Loyaliteit tussen ouder en kind is niet symmetrisch. Kinderen blijven loyaal, nemen verantwoordelijkheid die niet van hen is en/of beschermen ouders, zelfs als dat schadelijk is voor henzelf.
Ouders kúnnen onvoorwaardelijk liefhebben, maar doen dat niet automatisch.
Veel mensen denken dat ouderliefde automatisch onvoorwaardelijk is. In de werkelijkheid is het een ideaal, een ‘zo hoort het’. Veel ouders houden van hun kind binnen bepaalde grenzen, of alleen zolang het kind een rol vervult (lief, zorgzaam, succesvol, loyaal, of zolang het kind laat zien hoe goed je het als ouder hebt gedaan).
Dat is voorwaardelijke liefde.
Voor mensen die een liefdevolle, fijne jeugd hebben gehad en zich veilig hebben gevoeld bij hun ouder(s), is het onbegrijpelijk dat jij je ouder(s) niet meer in je leven wilt.
En natuurlijk zou het fantastisch zijn als ouder(s) zouden kunnen reflecteren en verantwoordelijkheid voor hun eigen gedrag en aandeel zouden kunnen nemen.
Maar verantwoordelijkheid nemen vraagt emotionele volwassenheid, zelfreflectie en innerlijk werk. Tegelijk weet ik dat niet elke vader of moeder daartoe in staat is.
Vraag voor de verandering eens naar wat de persoon, die bewust geen contact heeft met de ouder(s), heeft ervaren. In plaats van te oordelen.
Iedereen maakt zijn eigen keuzes, ook de gevoelige, op harmonie en aanpassing gerichte BB (Zon in Vissen).
In mijn eigen geboortehoroscoop kon ik duidelijk bepaalde hechtingsproblematieken en coping mechanismen terugzien. Ook bepaalde transits hebben mij veel inzichten gegeven op dit vlak.
Françoise
Reactie plaatsen
Reacties