Moederdag.
Voor sommige mensen is het een gezellige dag met bloemen, ontbijtjes en lieve appjes.
Voor mij ligt het ingewikkelder.
En ik denk dat ik daarin niet de enige ben.
Ik heb Moederdagen gekend waarop ik me geliefd voelde. Maar ook dagen waarop ik me juist heel alleen voelde.
Eén Moederdag staat me nog helder bij.
Ik was nog herstellende van chemo’s. Moe, kwetsbaar en eigenlijk vooral bezig met overeind blijven. Moederdag werd vergeten. Mijn toenmalige man zei: “Jij bent mijn moeder niet.” Hij had de kinderen ook niet aangespoord om iets te doen.
Dat deed pijn. Niet eens vanwege cadeautjes of bloemen, maar omdat ik me niet gezien en niet geliefd voelde.
Een paar jaar later gebeurde eigenlijk hetzelfde nog een keer.
En ondertussen was er ook altijd die andere kant van Moederdag: de druk die ik voelde om naar mijn eigen moeder te gaan. Omdat het zo hoort. Omdat zij mijn moeder is.
Maar eerlijk is eerlijk: mijn zenuwstelsel voelt zich niet veilig bij mijn moeder.
Dat is geen makkelijke zin om op te schrijven. Zeker niet omdat ik ook zie hoeveel zij gedaan heeft. Zij heeft mij het leven gegeven. Er zijn absoluut dingen waarvoor ik dankbaar ben.
Maar dankbaarheid en veiligheid zijn niet hetzelfde. Ik denk dat veel vrouwen gevoelens hebben rondom hun moeder waar ze nauwelijks woorden aan durven geven. Omdat moeders heilig lijken te moeten zijn. Omdat we loyaal willen blijven. Omdat we onszelf afvragen of we niet gewoon 'moeilijk doen', of 'moeilijk zijn'.
En je hebt er per slot van rekening maar eentje!
Maar een lichaam liegt niet.
Nu mijn kinderen volwassen zijn en hun eigen leven hebben, voelt Moederdag opnieuw anders. Mijn kinderen hebben een eigen leven opgebouwd. Ze hebben hun eigen relaties, hun eigen schoonmoeders, hun eigen drukte. Dat is logisch. Zo hoort het leven ook te gaan.
En toch kan er op zo’n dag iets geraakt worden.
Niet alleen gemis.
Maar misschien vooral het verlangen om je veilig, écht gezien en geliefd te voelen.
Ik denk dat Moederdag voor veel vrouwen ingewikkelder is dan we aan elkaar laten zien op social media.
Er zijn vrouwen die heel graag moeder hadden willen worden.
Vrouwen die hun moeder missen.
Vrouwen die hun kind missen.
En vrouwen met een moeder die nog leeft, maar bij wie ze zich nooit echt veilig hebben gevoeld.
En sommige vrouwen voelen zich op Moederdag vooral moe van alle verwachtingen.
Misschien hoeft dat niet opgelost te worden.
Eerlijk durven zijn over wat zo’n dag werkelijk met ons doet, is soms al genoeg.
Misschien is het al genoeg als we op Moederdag alle vrouwen een beetje eren.
Dat we wat zachter worden. Voor elkaar, voor onszelf en voor alles in ons dat liefde, veiligheid en gezien worden nodig heeft.
X Françoise
Reactie plaatsen
Reacties