Ik ga het maar meteen eerlijk toegeven: op Chat heb ik een map waar ik eens in de zoveel tijd even een potje ga zitten klagen. Ik uit er mijn verdriet, mijn verlangen en mijn hoop. Mijn digitale Klaagmuur, waar ik mag toegeven dat ik me soms alleen, verdrietig of zielig voel. Laatst zat ik daar weer.
Met een kop koffie in bed en uitzicht op de bloeiende meidoorns voor mijn huis. Buiten werd het gras gemaaid, kinderen naar school gebracht en rolcontainers aan de weg gezet.
En ik vroeg me af of ik er eigenlijk nog wel toe doe.
Dat klinkt misschien zwaar. Toch denk ik dat meer vrouwen die vraag herkennen dan we denken. Jarenlang heb ik gezorgd. Voor mijn kinderen. Voor anderen. Ik werkte, studeerde, onderhield sociale contacten, ondersteunde, organiseerde, hield ballen in de lucht en probeerde iedereen te geven wat ik dacht dat nodig was.
Zoals zoveel vrouwen dat doen.
En nu?
Mijn kinderen zijn volwassen. Ik woon alleen. Ik ben gescheiden. Herstellende van 'ziek en zeer'. En ik werk niet meer. Dat laatste vind ik misschien nog wel het lastigst om hardop te zeggen.
Ik ben afgekeurd.
Alleen dat woord al.
Afgekeurd.
Alsof er ergens een stempel op je voorhoofd staat. Niet goed genoeg. Niet meer bruikbaar. Niet meer productief. En soms, als ik heel eerlijk ben, voel ik me zelfs een klaploper. Een gevoel dat regelmatig wordt gevoed door de toetsenbordridders die overal een mening over hebben. Niet omdat ik werkelijk denk dat ik jarenlang hard heb gewerkt om vervolgens achterover te leunen. Maar omdat de overtuiging dat je je waarde moet bewijzen door te presteren diep kan zitten. Terwijl de werkelijkheid natuurlijk veel genuanceerder is. Ik denk niet dat ik ben uitgevallen omdat ik te weinig aankon. Eerder omdat ik jarenlang te veel heb gedragen. (In eerdere blogs heb ik daar al over geschreven.)
Altijd maar sterk zijn. Totdat het niet meer ging. En toch merk ik dat er soms een stemmetje opduikt dat vraagt:
"Wat voeg jij eigenlijk nog toe?"
Misschien omdat we in een maatschappij leven waarin waarde vaak wordt gekoppeld aan productiviteit. Aan werken. Aan zorgen. Aan geven.
Maar wat gebeurt er als die rollen veranderen? Wat gebeurt er als de partner is weggevallen en de kinderen je minder nodig hebben? Als collega's geen beroep meer op je doen? Als je agenda leger wordt?
Wie ben je dan nog?
Dat zijn geen vragen die ik dagelijks stel. Gelukkig niet. Maar soms komen ze onverwacht voorbij. Op een ochtend, als de zon schijnt.
Of wanneer ik weer eens achter mijn digitale Klaagmuur kruip. Waarschijnlijk ben ik daarin niet alleen. Ik denk dat er veel vrouwen zijn die jarenlang hebben gezorgd, gewerkt, ondersteund en gedragen. Vrouwen die sterk waren omdat het moest. Die doorgingen omdat er geen alternatief leek te zijn. En die zich nu soms afvragen:
"Is er nog iemand die mij nodig heeft?"
"Ben ik nog belangrijk voor iemand?"
"Doe ik er nog toe?"
Misschien is dat wel de echte reden waarom ik af en toe mijn Klaagmuur opzoek. Om eerlijk mijn vragen te durven stellen zonder er iemand anders mee lastig te vallen. Want zit er achter de vraag "Doe ik er nog toe?" niet iets anders? Het verlangen om echt gezien te worden bijvoorbeeld. Om geliefd te zijn. Om gekozen te worden. Om niet altijd alles alleen te hoeven dragen.
En de vraag "Wie ben ik nog, nu zoveel is weggevallen?"
In die periode kwam astrologie op mijn pad.
Als een manier om die vraag te onderzoeken en mezelf opnieuw te leren kennen.
Françoise
Reactie plaatsen
Reacties